Hoe mooi wil ik zijn?

Gepubliceerd op: 07-06-2019

Heb je dat ook weleens, dat je anderen bezig ziet, en denkt: dat wil ik ook; waarom doe ik dat eigenlijk niet? De afgelopen maand heb ik mezelf hiermee behoorlijk dwars gezeten. Ik heb zoveel bijzondere mensen ontmoet; het is bijna niet meer leuk.

Deze mensen inspireren me namelijk om dingen in mijn leven te veranderen, maar dat betekent wel dat ik dan dingen moet gaan aanpakken. En dan komt ie weer dames en heren: het eeuwige gevecht tussen het denkbrein (neocortex) die kan beargumenteren waarom het zo goed is om te veranderen, en het reptielenbrein (amygdala) die vele malen sterker is en die alles graag hetzelfde houdt (en die ervoor verantwoordelijk is dat ik om 22.00 uur nog een zak chips leeg eet, terwijl ik weet dat ik ’s nachts zwetend wakker wordt met een hartslag van 150 en een niet te lessen dorst). Welkom in de wereld van verandering en WAAROM HET STEEDS NIET LUKT! Aaaargh!

De Vermooooiers

Het begon allemaal begin mei, tijdens de eerste studie- en netwerkdag van de Vermooooiers: een pas gestarte community van zelfstandige professionals die de wereld een beetje mooier willen maken. Ik kwam binnen en werd meteen overspoeld door blijdschap. Wát een leuke mensen en wát een energie! En één persoon raakte mij nog het meest: een kleurrijke, al wat oudere vrouw, maar met de levendigste glimlach die je je maar voor kunt stellen. Ik had haar rond de 45 geschat, maar ze bleek de 60 al gepasseerd te zijn. Op de vraag of ze koffie of thee wilde, zei ze: “Ik wil graag een kopje heet water.”

En ik weet niet waarom, maar door dat ene zinnetje gebeurde er iets in mijn hoofd. Sindsdien denk ik: waarom ben ik mijn lijf, waarvan ik er maar één heb in deze wereld, eigenlijk aan het vergiftigen? Mijn lijf moet dagelijks suiker, vet, alcohol, koffie en ach, gewoon veel te veel eten verwerken. Terwijl mijn lijf gewoon vraagt om een kopje heet water….

Jan Bommerez en Joe Gandolfo

Op deze Vermoooiersdag kregen we ook een workshop van Jan Bommerez, de auteur van o.a. ‘Door de bomen het bos zien’. Hij vertelde over de vele mensen die hem inspireerden, over de kunst van het loslaten, over Napoleon Hill en zijn revolutionaire boek ‘Think and grow rich’.

Over Joe Gandolfo, een van de meest succesvolle verkopers ter wereld, die zei: “Mijn grootste succesformule is rust. Het is vanuit je innerlijke staat dat je verbinding maakt. Daar gebeurt het belangrijkste. Dat is wat uit je ogen straalt.” Gandolfo mediteert 1 uur per dag, sport 1 uur per dag en studeert 1 uur per dag. Daardoor heeft hij minder slaap nodig en daardoor heeft hij dus tijd om 3 uur per dag aan zichzelf te werken.

Dat wil ik ook! Maar ik doe het niet, want ik kan mezelf er niet toe zetten. Waarom eigenlijk niet?
Ik noem mezelf Begeleider van verandering. Maar mag ik dat eigenlijk wel, als ik mezelf niet eens kan veranderen? Hmm, dat geeft stof tot nadenken….
En dat was nog maar het begin van de maand.

Donut Economy

Want vervolgens bekeek ik de documentaire op Tegenlicht over de Donut Economy. Dat gaat erover dat onze huidige economie, die gebaseerd is op oneindige groei, de wereld verwoest. Onze welvaart in het westen gaat ten kosten van ontwikkelingslanden. Dit werd in de documentaire schokkend in beeld gebracht door een Indiaas jongetje van een jaar of 10 in een fabriek, die zo moe is dat hij elke vijf seconden in slaap valt. Zijn werk: ervoor te zorgen dat de stof op de spoel waar hij aan staat, niet dubbel vouwt. Waarschijnlijk staat hij daar al 24 uur. Geestdodende slavenarbeid; veroorzaakt door onze wens om goedkope kleding te kunnen dragen. De kleding die ook ik draag. Want ik denk daar dus niet over na. Tot nu. Nu krijg ik dat jongetje niet meer van mijn netvlies. Trouwens, Kate Raworth (bedenker van de Donut Economy) komt 18 juni naar Assen.

Het CBS concludeerde deze maand dat onze welvaart groeit, maar dat wij dat doen ten koste van de toekomst van onze kinderen en ten koste van de rest van de wereld. Dit biedt stof tot nadenken in Den Haag en hopelijk ook in Brussel. Welke initiatieven worden ondersteund door Den Haag en Europa? Voegen deze waarde toe aan de samenleving, of zorgen deze dat de wereld juist wordt verwoest? Op dit moment nog dat laatste, gedreven door geld en het zieke systeem van ons oude economie gebaseerd op onuitputtelijke groei.

United Economy

Gelukkig is er een kentering gaande, en die gaat in een razend tempo. Twee Nederlandse bewegingen vind ik vooral fantastisch. Het eerste is het initiatief United Economy, met als drijvende kracht Heidi Leenaarts. Bij United Economy zijn bedrijven aangesloten die zich in willen zetten voor duurzaamheid en een circulaire economie. Je kunt het zien als een systeem van georganiseerde ruilhandel. Transacties worden afgerekend in Uniteds: een onderling en renteloos business-to-business betaalmiddel (dat je gebruikt naast de euro) en dat gebaseerd is op echte waarde (goederen en diensten) en heldere afspraken. Zo versterken de bedrijven elkaar in economische zin. Met de United heeft alleen datgene waarde, wat waarde toevoegt aan de samenleving.

Betekeniseconomie

Het tweede initiatief is de Betekeniseconomie, die Kees Klomp introduceerde in Nederland. Hij stelt dat wij ons op dit moment bevinden in een transitie naar een ander soort economie, die gebaseerd is op purpose, op betekenis. Mensen kiezen steeds meer voor bedrijven of producten waar zij een goed gevoel bij hebben, omdat het waarde toevoegt aan de samenleving. Een mooi voorbeeld hiervan is Shell, lang populairste werkgever voor talentvolle studenten, die nu moeite heeft om TU studenten aan zich te binden. Ze werken liever bij Tesla….

Afgelopen vrijdag was ik op de bijeenkomst van Betekeniseconomie Drenthe. Een jong netwerk waar burgerinitiatieven, sociaal ondernemers en bevlogen ambtenaren elkaar ontmoeten om na te denken hoe de betekeniseconomie in Drenthe kan groeien. Net als de Vermooooiers allemaal mensen die de wereld een stukje mooier willen maken. Maar ook allemaal mensen, die net als ik, worstelen met de vraag: Hoe mooi wil ik zijn?

Hoe mooi willen wij zijn?

Ik ben sinds een paar jaar vegetariër, en begin ook steeds meer te genieten van veganistisch eten. Ik voel me er fitter en gezonder bij, maar bovenal: ik kan die beelden niet meer verdragen: van schapen die levend gekookt worden omdat ze in veel te hete vrachtschepen worden vervoerd; van varkens die over hun hele lijf trillen van de pijn en de uitputting op weg naar de slacht; van kippen die met tienduizenden tegelijkertijd worden vergast, van honden en katten die levend worden gevild, omdat het vlees dan lekkerder zou smaken. Ik wil niet verantwoordelijk zijn voor het leed van dieren. Ik kan het niet meer.

Iemand anders draagt duurzame en slaafvrije kleding, omdat ze het niet kan verdragen dat ze met haar kledingkeuze verantwoordelijk is voor de erbarmelijke omstandigheden in ontwikkelingslanden. Zij kan niet anders meer.

Weer iemand anders streeft naar een totaal afvalloos bestaan, omdat ook hij de beelden heeft gezien van de enorme afvalbergen in Afrika en Azië, waar wij verantwoordelijk voor zijn. Mensen in die landen krijgen kanker en gaan dood, omdat wij geen zin hebben om ons eigen afval te verwerken. Hij kan het niet meer. Hij wil het niet meer.

En zo voelen we allemaal een eigen noodzaak en verlangen naar een betere wereld. En we hebben allemaal gelijk. En we dragen allemaal bij. En we hebben allemaal de taak en de verantwoordelijkheid om datgene waar wij voor staan uit te dragen in onze omgeving. Zodat we anderen inspireren om hun eigen bijdrage te kunnen leveren. En dat kan dus kennelijk al met de zin: “Ik wil graag een kopje heet water.”

Mijn manifest

Hoe mooi wil ik dan nu eigenlijk zijn? Geïnspireerd door het manifest van De Hictoloog (óók al zo’n betekenisvolle club) heb ik mijn eigen manifestje gemaakt:

  1. Ik neem alleen nog maar opdrachten aan die bijdragen aan een betere, mooiere, gezondere wereld. Bij zulke opdrachten zal ik altijd meer doen dan de opdrachtgever van mij verwacht.
  2. Ik gebruik mijn platform en mijn netwerk om anderen bewust te maken en te inspireren om betekenisvol te gaan werken en leven.
  3. Ik gebruik mijn kennis over marketing, reputatiemanagement en veranderkunde om anderen te ondersteunen bij het verspreiden van hun betekenisvolle boodschap.
  4. 1 uur mediteren, 1 uur sporten en 1 uur studeren per dag is een hele uitdaging en ik ben daar nog lang lang lang niet, maar toch ga ik ‘m aan. Met kleine stapjes ga ik daar naartoe werken. Mezelf belonend voor elk stapje in de goede richting.

Ik doe deze belofte en je mag me hierop aanspreken. Dank voor alle mooie mensen die ik deze maand heb mogen ontmoeten. Mijn opdracht is nu duidelijk. Hup, aan de slag!